Hm ja daar zit ik dan.. In Buenos Aires. Eindelijk!

Mijn reis begon al goed, bij de incheck balie werd ik geweigerd omdat ik mijn terug vlucht had geboekt voor februari, een normale toerist mag maar maximaal 3 maanden blijven. De bitch bij de incheck balie vond het dus nodig, ondanks dat ik haar had uitgelegd dat ik daar ging studeren en een studentenvisum zou krijgen, om mijn terug vlucht om te boeken naar Oktober zodat ik fijn in Argentinië kan regelen dat dat weer om gezet wordt.

Vervolgens vertelt ze me dat je maar 5 kilo handbagage mee mag nemen en dat dat niet gecompenseerd kan worden met het gewicht van mijn koffer.

Daarna vraagt ze of ik een electronische visum heb aangevraagd omdat je die nodig hebt als je over amerika vliegt - die had ik natuurlijk niet ( ik hoor het maud al zeggen 'hoooww sas!'). Dus die moest ik even snel binnen een kwartier gaan aanvragen bij een of ander apparaat.

Nadat ik dat gedaan had, werd ik weer geweigerd. Visum was niet goed gekeurd. Ditmaal stond ik bij een vriendelijke NEDERLANDSE mevrouw aan de balie die erg behulpzaam was en me hielp met het nog twee keer opnieuw invullen van alle gegevens voor ik eindelijk goed gekeurd werd.

Inmiddels had zij ook mijn vlucht al omgeboekt. Ik zou eigenlijk om 11.15 vliegen naar chicago, om daar over te stappen naar washington en daar weer over te stappen naar Buenos Aires. Dat ging hem niet echt meer worden aangezien het 10 voor 11 was en ik nog door de doune en alles heen moest.

Ik vloog nu om 12.15 direct naar Washington, heel mooi want dat scheelde weer een stop en gaf me nog een klein beetje tijd om van al de geweldige mensen, die uren op mij hebben staan wachten op schiphol om me uit te kunnen zwaaien, afscheid te nemen.

Tja dat vond ik natuurlijk iets minder leuk...

Ik ben snel door de douane en naar de gate gegaan, waar er van alles aan me gevraagd werd 'waar ga je heen?', 'waarom ga je daar geen?', 'Hoe lang blijf je weg?', 'waar verblijf je?', 'Heeft er toevallig iemand nog iets in je koffer gestopt, of in je handbagage misschien?', 'heb je spullen mee die niet van jou zijn?', 'Oh ik zie dat je naar Turkije bent geweest, wat heb je daar gedaan?' ... En opeens vond ik het niet zo vreemd meer dat terroristen Amerika hadden aangevallen...

In het vliegtuig had ik een prachtige plek waar zelfs Ken, met z'n kleine 1.98?, nog riant had kunnen zitten. Met een eigen Tv'tje en koptelefoon en meer dan 10 films waar je uit kon kiezen om te kijken, zat ik daar wel prima. De vlucht ging daarom ook best snel voorbij. Onderweg raakte ik in gesprek met het meisje naast me die naar Florida ging maar ook lang moest wachten op Washington.

Toen we daar aankwamen, kregen we weer de gebruikelijke ondervraging en konden we daarna gaan zitten. Nou als je ergens geen 7 uur lang wilt wachten op je vlucht, is het Washington wel... Het deed me denken aan een ziekenhuis, stil, muf en een dooie sfeer. Maar dat kwam misschien ook wel door de hevige storm die toen opstook waardoor vele vluchten niet gingen en vertraging hadden.

Ik was zo blij dat ik eindelijk na 7 uur wachten weer in het vliegtuig kon. Ik was helemaal kapot en de slapeloze nachten van de afgelopen week hebben daar ook niet echt bij geholpen. Toen ik eenmaal in het vliegtuig bij het raam zat en 2 stoelen voor mezelf had, ben ik in een diepe slaap gevallen en ik was ook helemaal in de war toen ik even naar de wc ging.

Ik wilde terug lopen naar mijn stoel maar wist niet meer waar ik zat, dus keek of ik pap zag zitten... Natuurlijk niet. Ik was even vergeten dat ik toch echt wel helemaal alleen was. Gelukkig sliep ik zo weer verder en werd ik pas 2 uur voor we gingen landen weer wakker.

Daar was ik dan! Wat ik zo graag wilde, waar ik zo m'n best voor had gedaan, had ik eindelijk bereikt. Letterlijk.

Na toch weer een zucht van opluchting toen ik mijn tas op de band zag liggen, ben ik samen met een duits meisje in een taxi gestapt die ons naar onze hostels heeft gebracht.

Mijn hostel ziet er wel prima uit en het ligt vlakbij alle belangrijke bezienswaardigheden. Ik had om 13.00 weer met het duitse meisje afgesproken om de buurt een beetje te verkennen. Maar aangezien mijn orientatievermogen net zo goed is als dat van pap- dankje pap. Kwam ik pas om 15.00 uur aan op de plek waar we hadden afgesproken terwijl het toch echt niet langer dan 20 minuten lopen was.

We zijn samen gaan lunchen bij een restaurantje waar ze erg vriendelijk waren. Ze zijn trouwens allemaal wel vriendelijk, elke keer als ze geen engels praten en ik iets in mijn gebrekige spaans moet vragen- ja, ik weet het ik moet het toch leren, vinden ze het helemaal geweldig dat ik het probeer. Moet zeggen dat dat toch wel erg motiverend is :).

Na de lunch zijn we nog wat rond gaan lopen en hebben nog het een en ander bekeken. Ik weet al waar de starbucks zit dus ik hou het hier zeker wel een half jaar vol ;) En als ik geld te kort heb kan ik natuurlijk altijd weer bij de Burger King gaan werken.....

Daarna zijn we op zoek gegaan naar een supermarkt, die toch niet zo makkelijk te vinden was als we dachten. We vroegen het aan een oud vrouwtje die een heel verhaal tegen ons begon te vertellen over van alles en nog wat, waar we beide vrij weinig van verstonden. ze gaf ons een kus op de wang en liep weer verder. Heerlijk dat soort mensen. Uiteindelijk hebben we zelf een supermarkt gevonden en zijn daarna allebei naar ons hostel gegaan.

Mijn eerste indruk van Buenos Aires.. Je ziet echt duidelijk het verschil tussen sommige wijken, de rijke buurten en de wat arme buurten. Het is wel wennen dat het hier winter is (ookal is het niet zo heel koud eigenlijk), dat ze hier een andere munteenheid hebben en vooral dat het 5 uur vroeger is wat het er niet echt makkelijker op maakt om contact met thuis te hebben.

Ook is het vreemd te zien dat de stad in een klap verandert als het donker is. Mensen, volwassenen en kinderen in sommige straten die vuilniszakken openmaken op zoek naar eten, protesterende? mensen... niet een paar, zeker wel een paar honderd! Die door de hele stad met vlaggen, fakkels en spandoekken lopen. Dat geeft toch niet echt een veilig gevoel. Maar ach iedere grote stad heeft zo z'n gevaren, doe je niks aan.

Ik ga maar eens slapen, rare gedachte dat jullie misschien al bijna wakker worden aangezien het hier 2 uur is. Morgen moet ik naar school voor mijn introductiedag, ben heel erg benieuwd hoe het daar is en ik hoop dat ik niet de enige kneus ben die geen spaans kan...