...Ja. Nu ga ik natuurlijk niet gedetaileerd vertellen wat ik in de afgelopen 5 maanden heb gedaan, want dat red ik denk ik niet in die maand die ik nu nog over heb. Wow, nog een maand en dan ben ik weer terug. Rare gedachte.

Goed. Ik had de intentie mijn hele verhaal uitgebreid te vertellen en was daarom ook uitgebreid gaan typen over het begin, wat me een meer dan een uur kostte en toen realiseerde ik me dat ik dat dus niet door ging zetten.

Dus voor alle geinteresseerden, kreupelen die hun been gebroken hebben en niks beters te doen hebben, en de rest.

Hier volgt dan eindelijk een vervolg.

Na Buenos Aires was mijn eerste stop Bariloche, wat in het zuiden van Argentinië ligt ( ook wel Patagonië). Bariloche ligt in het meren district en, zoals je misschien wel kunt raden zijn er ontzettend veel meren. De stad zelf heeft veel Italiaanse invloeden en er is daardoor veel te veel té lekker ijs te vinden en té lekkere chocolade :).

Ik was mijn reis alleen begonnen en besloot maar een paar dagen de bush in te gaan, ik had al m'n kampeer spullen al in Buenos Aires gekocht, dus het enige wat in nodig had was water en eten. :) .. Maar natuurlijk had ik dat onderschat.

Mijn tocht begon al goed, na een uurtje begon het te regenen. Want duh wie checkt er nou het weer voordat ie een wandeltocht gaat doen. Het was toen dat ik er achter kwam dat mijn jas toch niet zo waterdicht was. Ik kan me ook niet meer herinneren hoeveel uur er precies voor stond om naar de eerste hut te komen, ik weet alleen dat ik er minstens 2 keer zo lang over deed. En ik maar denken dat mijn conditie toch niet zo slecht was.

Eenmaal helemaal uitgeput bij de hut aangekomen, besloot ik daar toch maar avondeten te bestellen. Want blijkbaar zijn 3 pakjes koekjes toch niet voldoende als je een hele dag gewandelt heb. Toen ik mijn avondeten ophad, de meest ranzige pasta die ik ooit gegeten heb, besloot ik maar te gaan slapen. Het was 10 uur en ik was toch best wel kapot.

Er was zo goed als geen licht dus het was nogal lastig om mijn spullen te vinden in het donker en de volgende ochtend kwam ik er ook achter dat ik met mijn slaapzak binnenstebuiten was gaan slapen. het eerste dat ik dacht ; oh mijn god wat ben ik blond. het tweede dat ik dacht; 'HONGER... nee ik kan die koekjes niet opeten ik heb nog maar 4 pakjes en ik moet sowieso nog de hele dag... HONGER... Hm.. ik zou zelfs die ranzige pasta van gisteravond kunnen eten.. honger, honger, honger... Zelfs witlof........' en toen wist ik dat het echt slecht met me gestelt was. Uiteindelijk heb ik toch maar anderhalf pak koekjes gegeten. Het derde probleem was WC. Ik moest ontzettend nodig naar de WC. Maar die was er niet, en als je niet gewend bent om in het wild te plassen, is dat toch best lastig. dilemma, dilemma. Een half uur later kwam ik erachter dat er een ranzig poephol met een deur buiten was. Toch wel een opluchting.

Ik pakte m'n spullen weer in en ben weer gaan wandelen. Toen besloot ik mijn tent maar ergens op te gaan zetten. Natuurlijk keek ik eerst om me heen of niemand me zag en begon toen mijn tent op te zetten. Ja, het was de eerste keer en gelukkig ging het nog best soepel. 'zet de opening van de tent in de tegenovergestelde richting' zei een bord niet ver bij mijn tent vandaan. 'ja, dag' Dacht ik. Ik wil niet morgenochtend mijn tent uitstappen en recht de afgrond in stappen. Dus ik deed het omgekeerde. 'kans op sterkte windstoten' zei het bord ook. Dus ik dacht 'ok, prima. Leg wel wat stenen neer'. En ben rustig gaan slapen.

Wat niet langer dan een half uur duurde. Een groep Israeliërs besloten hun tent vlak naast de mijne neer te zetten. Ik zal je nu alvast vertellen. De standaard israeliër reist in een groep. Een groep met alleen maar andere Israliërs en ze praten graag luidruchtig in hun eigen taal. En dit was zo'n typische groep. Dag nachtrust. Toen ze eindelijk besloten ook te gaan slapen, begon de wind op te steken.

In het begin was het niet al te erg, een paar klein windstoten. Maar na een half uur begon de wind hard aan mijn tent te rukken. 'Nee!' dacht ik. Helemaal alleen in die tent en ik wist dat als de wind hem inderdaad op zou tillen, ik zo in de afgrond zou vallen. Hoogstwaarschijnlijk zou dat niet eens hebben kunnen gebeuren met mijn gewicht zo 1,2,3 maar goed tochvond ik het niet zo prettig. Het enige wat ik dacht was 'ok,ok. Ik zal de opening van mijn tent de volgende keer in de tegenovergestelde richting zetten! Laat me alsjeblieft slapen'. Maar geen oog dichtgedaan.

De volgende dag besloot ik maar terug te lopen naar het beginpunt in plaats van mijn reis, die nog minstens 2 dagen zou duren, naar het eindpunt voort te zetten. Het was een circel waarin ik liep dus het beginpunt en het eindpunt zouden toch op hetzlfde uitkomen. Ik was graag doorgelopen maar kwam uiteindelijk tot het besluit dat 3 pakjes koekjes voor 2 dagen, niet genoeg zou zijn. aangezien ik er al 3 de eerste dag had genuttigd.

Ik was erg blij om weer terug in de stad te zijn en fatsoenlijk eten naar binnen te kunnen werken. En ik moet zeggen, ik was toch best tevreden over mijn eerste wandeltocht alleen. En ik weet zeker dat de Familie Boersma en Vermeulen hartstikke trots op me zijn.

Marcelina kwam een dag later. We zijn nog een paar dagen in Bariloche gebleven. We zijn naar een steakhouse geweest en hebben de beste steak van ons leven gegeten. We vreesde beiden dat we daarna nooit meer steak zouden kunnen eten omdat het niet zó goed zou smaken. Helaas was dat waar.

Buiten de steak om hebben we ons natuurlijk volgevreten met de lekkerste ijs en chocolade. Om een beetje een idee te krijgen, het ijs was beter dan dat van de australian, voor degene die dat kennen ;) Dus ook dat zal een teleurstelling worden als ik weer terug ga naar Nederland. Maar goed soms moet je moeilijke keuzes maken in het leven. Waarschijnlijk zal ik nooit meer zó van ijs kunnen genieten, maar ik denk dat het het waard was.

Onze volgene stop was San Martin de Los Andes. Dit is een klein dorpje waar de beroemde 'Camino de 7 lagos' begint. Dit is een weg waar allemaal verschillende meren langs liggen. Alle meren hebben iets anders, andere kleur of ander landschap er om heen we hebben een bus naar het beginpunt genomen en besloten te liften tussendoor. Wat een groot succes was. Lang leve mijn blonde haar.

Toen we besloten ergens te gaan kamperen, werden we ´s ochtends vroeg wakker gemaakt door een smakkende koe naast ons die niet veel later als een gek begon te loeien. Goeiemorgen!

We hebben de 7 meren tour afgemaakt, zijn terug naar Barioloche gegaan en hebben vanaf daar meteen een bus naar Esquel genomen. Wat is er in Esquel? Niks. We kwamen aan, het leek net een spookstad. Uiteindelijk vonden we een hostel. Iedereen zat gezellig buiten, inclusief het personeel. Ze waren allemaal al behoorlijk dronken en de man van de receptie vond het waarschijnlijk daarom ook geen probleem dat ik me had geregistreerd als een gescheidde reizende astronaut. Het enige positieve aan dit dorp was dat de bedden en de douches geweldig waren. We hadden de volgende dag dus maar een bus naar het volgende dorp, El Chalten, genomen.

... De bus ging over de beroemde route 40, waar niets op te zien is. Het is een lang uitgestrekt plat landschap met niks. Het heeft maar een paar delen die geasfalteerd zijn en door de onverwachte regen, omdat het normaal gesproken niet zo regent in de zomer, kwamen we vast te staan met de bus in de modder. Het was fijn dat we een noodtelefoon hadden en vooral dat de buschauffeur geen idee had hoe hij die moest gebruiken. we hebben zo ongeveer 12 uur vastgestaan in de modder voor ze ons eruit kwamen redden. In ieder geval van het mooie landschap kunnen genieten...

Eindelijk in El Chalten aangekomen, wat een klein poepig dorpje is met wel 4 straten denk ik. Maar het is erg populair door de vele wandel en ski mogelijkheden. We hebben veel gewandelt daar. Of meer pogingen tot omdat het steeds regende.

Van El Chalten zijn we nar El Calafate gegaan om de gletsjer Perito Moreno te bewonderen, wat erg indrukwekkend was. Daarna naar Chili geweest, het Nationale Park Torres del Paine wat de meeste indrukwekkende landschappen heeft. We hebben de beroemde w-trek gedaan in 5 dagen en ik die 5 dagen hebben we gletsjers, prachtige meren en bergen, woestijnlandschap en schitterende valleien gezien. Uiteraard hadden we ook deze keer te weinig voedsel bij ons en hebben we de laatste dag op een komkommer en crackers met tomatensaus geleefd.

Na extreem goedkoop drank en electronica te hebben gekocht in het belastingsvrije Punta arenas, en nadat we het dak van het huis naast het hostel af hebben zien vliegen, zijn we door naar Ushuaia gegaan. De meest zuidelijke stad ter wereld. Een geweldige plek. We hebben er een week doorgebracht en vrijwel niets gedaan, behalve ons volvreten en opgegeten worden door bed luizen. We hebben ook nog ene tour naar het pnguin eiland gedaan, en ik dacht dat ik alles zo'n beetje wel gezien had. Maar het tegendeel was bewezen. Omdat het tegen de herfst aan was, had het landschap de meest prachtige kleuren, groen geel rood, bruin. Geweldig. De pinguins waren ook leuk om te zien. Stelletje mislukte vogels :)

Vanaf Ushuaia hebben we een vlucht terug naar Buenos Aires genomen en zijn vanaf daar naar Salta gegaan ( het noorden an argentinie) wat ook weer een erg mooie omgeving was, meer woestijnachtig, zoals je dat altijd in cowboyfilms ziet :)

Dat was het einde van Argentinië. De grens oversteken met Bolivia stelde niks voor, geen bagagge control, niks. Stempel in paspoort en klaar.

Wat een verandering was dat. Bolivia is het armste land in Zuid amerika en dat was ook wel te zien. Overal bedelaars en de mensen stinken daar! waarschijnlijk omdat het op de meeste plekken best koud is en ze geen warme douches hebben daar. Want wie wil er nou een koude douche nemen als het al ijs koud is. En je geen verwarming hebt.

We hebben een tour naar de zout vlaktes gedaan, wat weer prachtig was. De jeep bracht ons er heen en er lag een laag water op het zout waardoor het net leek alsof de jeep over water reed. We hebben in het zout hotel overnacht, zonder electriciteit of water. dus om 7 uur was het pikdonker. Maar het was een geweldige ervaring en het zicht met zonsondergang en opgang was geweldig.

Daarna zijn Marcelina en ik allebei ons eigen kant op gegaan en ben ik 3 weken in Sucre gebleven en heb daar nog een cursus spaans gedaan, ongelovelijk hoe goedkoop dat was. ik had 2 weken privé les 3 uur per dag en het kostte met 100 euro :) Jep Bolivia is het perfecte land voor gierige Nederlanders. En dat heb ik ook wel gemerkt. Nog niet was ik zó veel Nederlands op mijn reis tegen gekomenals hier. Daarna naar La Paz gegaan waar ik heerlijke voedselvergiftiging heb gekregen, de death road heb gefiest en een jungle tour heb gedaan. Wat ook vet was. Met roze dolfijnen gezwommen, piranhas gevist en gegeten en ontzettend veel dieren, aapjes, alligators en vogels gezien.

Van La Paz naar Cusco gegaan. Wat nog een hele beleving was. 'er zijn protesten in Puno' ( Puno is de grensovergang in Peru. Dus ik zoek het op op internet, maar kon niks vinden. 'Zal wel niet zo erg zijn dan', dacht ik.....

Er was geen enkel bus verkeer mogelijk omdat alle wegen rondom puno geblokkeerd waren. We moesten een boot over het titicaca meer nemen, wat 8 uur duurde-.- vervolgens moesten we in Puno overnachten omdat alles geblokkeerd was. Alle winkels en restaurants waren dicht en de protesterende mensen rende in groepen door de straten. We vonden een restaurantje dat wel open was. Maar telkens als de protesterende mensen voorbij kwamen, werde de deuren gesloten.

We moesten de volgende ochten een boot om 5 uur nemen om te voorkomen dat de protesterende mensen ons lastig zouden vallen. Maar zelfs dit was niet vroeg genoeg. Een paar mensen in de groep waren op de fiets en werden met riemen geslagen. Toen onze gids tegen de protesters begon te praten, mochten we doorlopen maar hadden ze hem meegenomen.. niemand weet wat er met hem gebeurt is.. we moesten rennen voor de boot en toen er nog mensen onderweg waren begon de boot al te varen omdat de protesters te dicht bij kwamen. Ik was erg blij toen ik uiteindelijk in Cuzco aan was gekomen..

Cuzco, wat je misschien al raad. Was erg toerstisch. Niet erg vreemd aangezien Machu Picchu de grootste toeristen attractie in heel zuid-amerika is. Maar het was wel een mooie stad. Vanaf hier ben ik naar Machu Picchu gegaan. Ik heb de alternatieve route gekozen, taxi's nemen naar alle klein doprjes om zo steeds dichterbij te komen. Toen ik in een dorpje in de middle of nowhere overnachtte, waren ze zoop in india aan eht kijken op de tv, vertaald in het spaans. Wat ik toch wel vreemd vond. Nederland heeft toch wel betere films dacht ik zo.. maar goed :)

Deze laternatieve route bestond ook uit 2 uur over de trein rails lopen. En ondanks dat er overal bewakingsposten waren en waarschuwingsborden, scheen niemand het erg te vinden dat wij daar over die rails liepen 'pas wel op voor de trein' zei een local.

Machu PIcchu was weer een hoogtepunt van mijn reis. Behalve dat het ontzettende mooi en indrukwekkend is, is er een speciale energie die daar rond hangt wat het ongelovelijk maakt.

Van Machu Picchu terug gegaan naar Cusco en vanaf daar 4 dagen achter elkaar gereist om op tijd in Ecuador aan te komen. Ecuador is geweldig!

De mensen zijn ontzettend vriendelijk, de sfeer is geweldig, er zijn zoveel mooie dingen te zien en het heeft al het goede westerse eten maar dan goedkoper. En zó veel fruit! En heerlijke koffie en chocolade. Ik ben er helaas maar 5 dagen gebleven en ben toen naar New York gevlogen :)

Wat een cultuurshock was dat! Schone wc's met wc deuren en wc brillen EN wc papier. hemels. nu klinkt dat voor jullie natuurlijk heel normaal, maar zonder een rol wc papier in bolivia, peru of ecudor, heb je een probleem.

Het was vreemd om Mark weer te zien op het vliegveld. In z'n colbert en met zn rayban op leek het net een gangster en ik vond het ook niet vreemd toen hij vertelde dat hij op schiphol en op newark was ondervraagt in een speciale ruimte over zijn terroristische plannen.

We hebben een geweldige tijd in New York gehad, wat een fijne stad :) we hadden ons ook maar aangepast aan de amerikaanse levenstijl en aten elke dag donuts en pizza. Het goede leven :)

we hebben een aantal comedy shows gezien, wat echt leuk was. En natuurlijk alle toeristische dingen gedaan. De week was voorbij gevlogen en toen Mark z'n vlucht terug naar huis had, nam ik een bus naar Chicago...

Die 2 uur vertraging had. Ik kon niet geloven dat de bussen hier slechter georganiseerd waren dan in zuid amerika. Maar op de een of andere manier kregen ze het wel voor elkaar om 5 minuten te vroeg in Chicago aan te komen. Vreemd. Ik heb een heerlijek busrit gehad met een man naast me die maar niet ophield over zijn geweldige en speciale kat. En aangezien ik zo van akktten hou en helemaal niet wilde slapen, luisterde ik daar natuurlijk maar al te graag naar..

Ik heb 40 minuten gewacht op het busstation.. denkend dat Zach zich misschien bedacht had en me toch niet kwam ophalen.. maar natuurlijk was hij er wel. Het was fijn om hem weer te zien en we hebben uren bij zitten praten. De dag erna zijn we naar een honkablwedstrijd geweest, wat vet was. Helemaal omdat we drank naar binnen hadden gesmokkelt en dat maakte de wedstrijd nóg leuker. Ik vraag me alleen nog steeds af waarom de mensen in Chicago zo fan zijn van hun team, de cubs. aangezien ze al in geen 100 jaar een wedstrijd hebben gewonnen geloof ik.

Verder hebben we nog een tornado gehad. Niet gezien maar hij scheen erg dichtbij te zijn want de trein moest stoppen omdat de tornado dichtbij de volgende halte was. Toen ik uit het raam keek regende het van links naar rechts door de sterke wind en veranderde de lucht van pikzwart naar roze naar paars naar lichtblauw. Jammer genoeg de tornado niet gezien...

We hebben veel tijd in Chicago en fast food restaurants door gebracht, Zach heeft me zo'n beetje al zijn favoriete fast food restaurants laten zien en toen we er achter kwamen dat ze pokemon figuurtjes in de happy meals hadden, zijn we zelfs langs de mcdrive gegaan. 'oh kut' zei zach 'deze pokemon is stom'. 'wil je dat ik naar binnen ga om hem voor je te ruilen?' 'ehm..' 'Ok ik ga wel' dus ik liep naar binnen met het figuurtje en vroeg of ik hem kon ruilen. 'ja hoor, wil je pikachu?' 'NEE, ik wil die oranje big pokemon'. ik denk niet dat ik iemand eerder zo vreemd naar me heb zien kijken. Weet niet waarom.

We hebben onze laatste avond afgesloten met onze favoriete argentijnse film 'igualita a mi' in zach's zn mini bioscoop thuis. Ongelofelijk hoe groot dat huis was.. er was nog net geen zwembad. Maar goed. Hij had me afgezet bij het vliegveld en gelukkig duurde het inchecken maar een uur of zo. die kerel snapte er geloof ik niks van en toen ik vroeg of ik zelf mn baggage moest ophalen en op een andere band moest zetten tijdens mijn stop vertelde hij me dat ik een stoel bij het raam had. Ok..

Ennn.. Nu ben ik in Colombia, in Bogota de hoofdstad. En ookal heb ik verschillende verhalen hierover gehoord, voel ik me toch niet zo veilig. Na 2 dagen uit proberen te vogelen wat ik zou gaan doen, meer van Colombia zien of terug naar Ecuador naar het strand. Heb ik vandaag, nadat een ranzigwe vrouw op me had gekwat en me probeerde te beroven, besloten dat ik morgenochtend toch maar een directe bus terug naar Ecuador neem. Colombia is mooi en interessant, maar voor een volgende keer als ik iemand heb om mee te reizen want alleen voel ik me toch niet zo veilig hier.

Dus dat is zo'n beetje wat ik de afgelopen maanden heb gedaan. Zo zijn jullie weer een beetje op de hoogte en hoef ik hopelijk niet aan iedereen hetzelfde verhaal te vertellen. Al kijk ik er wel naar uit om jullie weer te zien :) wat hopelijk over precies een maand is! ik kom 26 juli om 07.15 uur 's ochtends aan op schiphol. vrijwilligers die me op willen komen halen en daarna gezellig bij willen kletsen bij mij thuis ( ookal heb ik geen idee waar die is), zijn VAN HARTE WELKOM :)

Tot snel poepies! Hoop dat alles daar aan de andere kant van de wereld ook goed gaat ^_^